The songs of my heart

दर सोमवारी वाळपई ते पणजी असा दोन तासांचा बस प्रवास होतो. हा प्रवास म्हणजे a complete assault on senses असतो. त्यातल्या त्यात नाकावर जास्त! for those who are ‘blessed’ with a sharp sense of smell, the journey is enough to turn it into a curse. घरूनच सुरुवात होते. सकाळी ६:३० – ६:४५ च्या दरम्यान निघाल्यामुळे स्वच्छ ताजा श्वास आणि भोवतीच्या झाडांमुळे मोकळा वास पुढच्या आठवड्या साठी साठवून मी बस साठी उभी राहते. बस मध्ये चढतानाच पहिला हमला होतो- गंजलेल्या स्टीलचा वास... आणि त्या handle ला धरून चढण्या शिवाय पर्याय नसल्यामुळे तो वास पुढे २ तास हाताला चिकटून राहतो! आत शिरल्यावर बस मधल्या अगरबत्ती चा वास! (बस मध्ये अगरबत्ती लावायची प्रथा ज्याने कुणी सुरु केली असेल त्याला देव माझ्या शापा पासून वाचवो) खेडेगावातील शाळेत जाणारी मुलं खच्चून भरलेली असल्यामुळे त्यांनी डोक्याला   लावलेल्या तेलाचा वास. त्यात सुद्धा खोबरेल चा वेगळा आणि कुठल्या तरी ‘सुगंधी’ तेलाचा – पण दोन्ही स्वतः पुरते prominent! आणि सोमवार असल्यामुळे ‘स्वच्छ ‘ धुतलेल्या uniform ला येणारा detergent चा वास... असे वार (कि वास?) ...

एक वह रात थी और एक यह रात है … किसी के सोच मी डूबे दोनो हि जगी है पर कभी आंधी सुहानी सी लगी थी , आज चांदनी भी अंजान है एक वह रात थी और एक यह रात है मुस्कुराये अंधेरे मे तब भी और अब भी पर बहाने क्या हूए कभी तनहाई में खयालो की  भीड थी, आज किसी के साथ में भी तनहाई सी है एक वह रात थी  और एक यह रात है इस किताब के पन्ने कोरे से रे है हमेशा कभी लगा था इसलिये के कहानी कि शुरुवात बाकी थी आज इसलिये कि कहानी अधुरी सी है एक वह रात थी  और एक यह रात है... pic crtsy : google P.S. I hve always wanted to write in hindi for the love of that language. But this just happened... no deliberate attempts :) Kiran Ma'm will be so proud ! heheh

Now, let me warn you beforehand…. This thought could be a little… scary!(?) There are generally two types of people: the first types make mistakes, and get away with it. If they don’t, they try hard to cover it up. By using tools like blame game, high voice, rude language and what not…… The second types make mistakes and admit . They confess, be sorry and then dust the guilt off.  This type is generally considered to be nobler of the two- strong, courageous enough and blah blah … Now I wonder… I wonder,  'What after that'? What comes after confession? Is this confession something like a hand towel to us? (yes, I did say “us”) As in we soil our hands, and then use the towel to clean ‘em and then we r ready to get back to the ground again. Do we consider that we have a free hand to commit any mistake (and what do call a bad act purposely done?) as long as we are honest enough to admit it? P.S. I think it’s high time I changed the title of my blog to “the questions of my ...

I had given up on new year resolutions long time back. Because none of them could live longer than 7-8 days.   Also, their short life started affecting my self confidence, and self image.  And what’s the point of making resolutions which will never come in practice, right? Well, now, after 2012 is a month old already, this suddenly occurred to me:  I’v been wondering lately if I am carrying too much of garbage in my mind. Some things that happened in the last year and the way I’v reacted to them are making me feel stuffed! And it’s a sick feeling…by the way. Generally I am not a person who holds grudges against anyone , but here I am- I can name so many people I don’t like, so many places I don’t want to be in, so many situations I wish to avoid…. Goodness, whatever happened to the peace that once lived in here? Why do I keep going back to the things I hate?  Why do I even have so many things to hate? (Now you know what’s “feeling stuffed”) I feel like this ...

can we...?

आळस, कंटाळा, आणि त्याही पेक्षा मोठ्ठा “काय लिहू”? हा प्रश्न यामुळे बऱ्याच दिवसांनी ब्लॉग उघडला. आज खूप दिवसांनी काहीतरी लिहावसं वाटतंय..... मधल्या काळात खूप सिनेमे पाहिले . कित्येक आवडलेल्या फिल्म्स बद्धल पण लिहायचं... ROCKSTAR पहिला. ठीक वाटला , पण रेहमान ने नुसतं ‘येयेयॅ’ केलं तरी कसं काय एवढं छान music   तयार होतं याचं आश्चर्य वाटतं. तो माणूस म्हणजे जादू आहे!  ‘नादान परिंदे’ तर superb! त्यातल्या शेवटच्या ओळी ज्याने कुणी लिहिल्या , त्या माणसाला मला भेटायचय... एकदा तरी भेटायचंय! I belive now that no man can ever combine such intense grief with hopefulness like he has... आणि तेही शब्दात व्यक्त करणं म्हणजे... ग्रेटच! एवढ्या intense भावना अश्या सहजपणे जर मी व्यक्त करू शकले असते तर....  माझ्यासाठी हे अशक्यच आहे. म्हणून काहीही आणि कोणत्याही माध्यमातून कसंहि “व्यक्त” करु   शकणाऱ्या माणसाबद्धल मला आदर वाटतो. प्रेम, आश्चर्य, कौतुक असंही बरच काही वाटतं. तेही “अव्यक्त”च,   almost always.......!      ...

There is this tree outside my house. Beautiful with freshly grown pinkish- green leaves, always a home to little sparrows, and a forever joy to my eyes. A branch of that tree broke someday. I began to notice it only yesterday. Oh, I hated it so much! How could that stupid dead and black branch ruin the beauty of my beloved tree? doesn’t it realise that it doesn’t belong there anymore? Or does it? The branch triggers a havoc of emotions inside me. Don’t we also behave like that branch sometimes? Forcibly entangling ourselves in places where we don’t belong, holding on to things which should be left? Lets think about this. The beauty lies in the scene when the broken branch falls off. Perhaps the beauty of life lies in letting go of  things as much as it lies in gaining them. May be we people also look just as ugly in places where we do not belong. Perhaps cutting off the ropes that tie us to such places and situations is the best thing to do… to add a little touch of bea...