खिडकी

असच घर हव होता मला.. पाऊस बघणारं. पूर्वी कसं, फ्लेट मध्ये राहिल्यामुळे केवढाहि मोठा पाऊस असला तरी फक्त चौकोनी खिडकी एवढा दिसायचा. विजा, ढग, वेड्यासारखा वारा आणि त्याहून वेडा पाऊस. पण तो दिसायचा फक्त ६ बाय ३ फुटाच्या चौकटीतून समोरच्या निर्जीव इमारती नंतर उरलेल्या अवकाशात. पण आता नाही. हे छान आहे. दिवाणखान्याच्या फ्रेंच विंडो समोर मोकळी बाग आहे, आणि त्या पुढे  निळ्या डोंगरांच्या रांगा. छान दिसेल पाऊस इथून. पण अवकाश आहे अजून. आधी हे मे महिन्याचं उन रणरणतय ते सरुदेत. घामाच्या धारा लागतायत नुसत्या. बेचैन होतो जीव. काही सुधरतच नाही. पण समोरच्या मोठ्या खिडकीतून गुलमोहर डोकावतो तेव्हा छान वाटतं. तेवढाच विसावा.

आज संध्याकाळ पासून मळभ दाटून आलंय. अवेळीच पाऊस येतोय की काय? छे, शक्यता कमीच वाटतेय. फसवे ढग आहेत ते. आणि असे ढग आले की वाराही येत नाही. सगळं स्तब्ध. मोठी खिडकी  एखाद्या मोठ्या चित्राच्या फ्रेम सारखी दिसतेय. काळे निळे ढग, काळे डोंगर, काळेच माड . तिन्हीसांजा असल्यामुळे गुलमोहर सुद्धा काळसर. मोनोक्रोम मधलं मोठ्ठ चित्र!

वाटतं, असाच यावा पाऊस अनपेक्षितपणे... चित्र अस्ताव्यस्त झालं तरी चालेल! पावसात सुंदरच दिसेल ते. खिडकी पूर्ण उघडून जाईन मी बाहेर. चित्रातले सारे रंग विरघळतील माझ्यावर. मातीचा वास घेईन... चित्राचा भाग होईन... पण कुठचं काय! घाम आलाय आता. आंघोळ करावीशी वाटतेय.
आंघोळ करतानाच ढगांच्या गर्जना, विजेचा कडकडाट... खरं आहे? का भास? बाहेर बघितल तर काय, खरंच कोसळतोय पाऊस.. मोठ्ठा! जोरदार वारा आणि वेड्यासारखा आडवा तिडवा कसाही पडत पाऊस आला! एकेका पेशीला जिवंत करत मातीचा वास पसरला. पळत गेले खिडकीत. वाऱ्यासाठी अर्ध्या उघडलेल्या खिडकीबाहेर गुलमोहर चिंब भिजत होता. अर्ध्या उघडलेल्या खिडकीतून पाऊस माझ्या गालावर आला. एक क्षण मी कुठे हरवले माझा मलाच कळेना.

पण एकाच क्षण. दुसऱ्या क्षणाला कसलं भान कुणास ठाऊक... मी उभी राहिले तिथे.. पण  खिडकी पूर्ण उघडलीच नाही! मी बाहेर गेलेच नाही. त्या दिवशी जोर जोरात पाऊस पडला. पण तोही मोठ्ठ्या फ्रेम मधलं चित्रच झाला.
पूर्ण चित्र? की अपूर्ण?


Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Three dresses

  Textures and weaves Shapes and stiches, Colours and some magic, They gave it all to me one day. I was to make myself a dress I liked.   I made three.   For the first one, I chose the silver moonlight, Filtered through the perfect leaves of the jasmine tree, casting intricate patterns in sheer and lace of my whole tender flesh. For the accessories, I wore some cool breeze in my hair.   For the second, I chose the rain. There was a little chaos on the windowpane Some tiny droplets wandering about the misty planes. I picked that chaos and draped it Calf length. A minimum accessory look. A touch of mist on the lips is all it took.   For the third, I turned to you. A magical pick. This looks like a pattern of how you behold, Of how your eyes move about my body, But when I wear it, I find myself adorning the stars- Glitter and blush on the velvet of my skin. I’d like to finish the look with a rose ...
Read more

Kargil war memorial : an experience

The vastness of Himalayas is itself enough to make you realise how negligible your existence is. And there at foothill of a mountain they call tololing , lies another monument which reminds you of that fact. This time even more painfully. Here you are at the Kargil war memorial. There is so much i want to write about this place, but i am at loss of words... I mean, what do you call all those feelings? For once, I know i felt proud when i entered the gate. Yes you read the gleaming "forever in operations" slogan and the tall fluttering tricolour and you have a pleasant proud smile on your face. It slowly fades when you  see a documentary which narrates how the war and other events unfolded. And you get a sudden shock. What do you call that shocking kind of a feeling you get when you realise that this is not a war movie on screen...dude -this -is -real -war footage. And then one jawan tells you that you are standing in front of tololing and tiger hill and this is exactly w...
Read more

Please send help

I have changed. Work life has changed. The work has not changed, but people around me have changed. Situations are different. The events are same, but the reactions to those events, which in turn create the situations, have changed. I do not know how to deal with them. I feel lost. It all struck me in the face- like BAM! When I was not ready for it at all.  I came back to office after the maternity leave and suddenly, I have turned into “that aunty of office”. You know, that aunty who arrives late at work, that aunty who is the first person to leave office. That aunty who does not want to work beyond office hours, not even for a minute! Moreover, the one who gets ‘hyper’ and ‘frustrated’ if she must stay beyond office hours and work? Nobody has said this to me. But I feel like that is what is being said without actually saying it. Mostly because, before the maternity leave, I looked down upon all these actions as unprofessional aunty-like behavior. I don’t like this ima...
Read more